Nieuws

Routinier Bob Huijbregts ziet Kozakken Boys eindelijk in balans

Tijd om doelen bij te stellen

Hoewel hij bij Kozakken Boys alweer bezig is aan zijn vierde seizoen en bovendien rond is met de club om er een vijfde aan vast te plakken, richten de lichtmasten zich zelden op Bob Huijbregts. De sympathieke Tilburger koestert die anonimiteit.

De typering ‘stille kracht’ past hem als een strakke leren broek bij een aantrekkelijke dame, maar Bob Huijbregts brengt wel een nuance aan. “Ik laat me in de kleedkamer en op de training echt wel gelden, maar globaal gezien klopt die omschrijving wel,” beaamt de centrale verdediger. De 31-jarige Huijbregts verdedigde voor zijn komst naar Werkendam vier jaar de kleuren van de Bredase zondaghoofdklasser Baronie, wat duidt op honkvastheid. “Als ik me ergens op m’n gemak voel ga ik niet op zoek naar iets anders. Ik weet ook nu al dat Kozakken Boys mijn laatste club is. Hoelang dat nog duurt weet ik niet, maar er komt een tijd dat het maatschappelijke aspect steeds belangrijker wordt,” aldus de team-coach bij SCA Packaging in zijn woonplaats.

Een van de belangrijkste wapens in het spel van Huijbregts is zijn verwoestende wreeftrap. Zou hij niet meer moeten doen met die kwaliteit? “Eigenlijk wel. Dat vraagt de trainer ook. Hij wil dat we sneller op de helft van de tegenstander komen, met name de centrale verdedigers. Daar maak ik inderdaad nog te weinig gebruik van, kies misschien te vaak voor zekerheid en controle.” Huijbregts maakt volgens eigen zeggen momenteel deel uit van het beste Kozakken Boys waarin hij tot dusver speelde. “Absoluut. Het is ook een hele hechte groep die alles voor elkaar over heeft. We trainen serieus, maar er is ook tijd om te dollen. Net hebben we weer twee gasten in de plassen gedonderd, maar daarvoor hebben we wel scherp getraind,” omschrijft Huijbregts de beleving in de groep. Om met glinsterende ogen toe te voegen: “We kunnen dit jaar echt iets moois neerzetten, dat zit er gewoon in. We schreeuwen het niet van de daken, maar zoiets voel je. Er zit heel veel kwaliteit in deze ploeg. Als je ziet hoe we tegen Nieuw-Lekkerland (zijn honderdste duel in de hoofdmacht, red.) terugkomen van een 0-2 achterstand en die binnen een half uur ombuigen in een 4-2 overwinning, dat bewijst dat we mentaal ijzersterk zijn. Of ik dat aan het begin van het seizoen had verwacht? Zeker niet. Je moet realistisch zijn, als je jongens uit de eerste en tweede klasse haalt moet je maar afwachten hoe dat gaat lopen. Maar vanaf het eerste moment zag ik de groep naar elkaar toegroeien. In het begin zeiden we dat we bij de topvijf wilden spelen, maar misschien wordt het tijd dat doel eens bij te stellen.” Met name het aanvallende gedeelte wordt in de formatie van trainer Michel Langerak her en der bewierookt en niet onterecht, gezien het surplus aan klasse dat de ploeg in offensieve zin herbergt met jongens als Arif Irilmazbilek, Sjoerd van der Waal en Arda Havar. Huijbregts bestrijdt echter de eventueel ondergewaardeerde status van de defensie. “Integendeel. De afgelopen jaren werd de verdediging uitgebreid geprezen, maar werd er gerept over de gemiste kansen. Ik ben blij dat het dit jaar andersom is, want dat betekent dat die ballen er nu wel ingaan. Ik geniet van die jongens. Zij mogen van mij op de schouders gaan, laat mij dan maar die stille kracht zijn.”

Bron: AD/Rivierenland
Tekst+foto: Kees van Peer, Randje16